Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Ik wilde mijn bevallingsverhaal al een tijd opschrijven en nu heb ik eindelijk een moment gevonden om het te doen. Mijn bevalling was behoorlijk snel, maar dit artikel is toch aardig lang. Ik zeg: pak er een theetje bij, cuddle up en laat me na het lezen weten wat je ervan vond! 

Rather read in English? No prob, I got you!

Een half jaar geleden werd ik mama. Of nou ja, eigenlijk was ik dat al met Isameya in mijn buik, maar toen ze mijn baarmoeder eenmaal had verlaten werd het ‘echt’. En holy shit wat gooit dat je leven overhoop, maar daar hebben we het een andere keer wel over (dat wordt een heel boek, denk ik).

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Dit voelt als een mooi moment om terug te blikken op die dag in juli waarop ik ontdekte wat oerkracht is. En dat die zogenaamde ‘ring of fire’ een matige omschrijving is voor wat je echt voelt. Want wat deed dat persen crisisveel pijn.

Maar laten we mild beginnen, net zoals de start van mijn bevalling … Ik werd wakker om een uur of zes ’s ochtends met wat gerommel in mijn buik. Het voelde als een lichte menstruatie. Op de een of andere manier wist ik meteen dat dit het begin was van mijn bevalling. Met dat besef kreeg ik ook een flinke adrenalinekick waardoor verder slapen totaal niet lukte.

Ik ben op de bank gaan zitten met een ontbijtje en mijn theetje (een understatement voor mijn mok waar een halve liter in gaat). Al snel kwam Stefano naast me zitten. De pijntjes bleven heel mild, maar kwamen wel steeds sneller achter elkaar. Ik dacht nog: Als dit het is, dan wordt het een makkie die bevalling.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Na een tijdje besloot ik even een app te downloaden zodat ik kon bijhouden hoe vaak er iets gebeurde. Toen er op een gegeven moment nog maar twee minuten tussen de krampjes zat, dacht ik: Laten we toch de verloskundige maar even bellen. Die stond drie kwartier later, het was toen ongeveer 13.00 uur, op de stoep. Na wat onderzoekend vingerwerk – ik lol hier zelf iets te hard om – sprak ze de volgende woorden: ‘ Je zit nog potdicht, dit gaat nog wel even duren’. Hallo deceptie.

Het advies van de verloskundige? Afleiding zoeken. Stukje wandelen. Televisie kijken. En niet teveel op de klok kijken. Tien minuten nadat ze de deur uit was, zat ik tegen het plafond. De krampen waren ineens tien keer heftiger. En na een uur moest ik er toch echt wel flink van vloeken. Na het toucheren van de verloskundige dacht mijn baarmoedermond blijkbaar: Sesam open u …

Stefano, nog steeds naast mij op de bank, viel af en toe in slaap. En ik begon me zorgen te maken. Als dit het begin was van de weeën, wat stond mij dan in vredesnaam nog te wachten? In mijn hoofd dacht ik alleen maar: Ik wil mijn mama! En ik nam me voor dat ik haar zou vragen om te komen als ik bij de eerstvolgende check nog amper ontsluiting zou hebben.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Eenmaal op het punt dat ik bijna continue aan het kreunen en vloeken was, 15.00 uur inmiddels, besloten we toch maar weer de verloskundige te bellen. Ik durfde eigenlijk niet want ik dacht: Ik heb vast pas 1 centimeter ontsluiting. Omdat de verloskundige er ook weinig van verwachtte, nam ze haar tijd en was ze een uurtje later bij me.

Nou en toen brak al snel de paniek uit. Want ik bleek al bijna 6 centimeter ontsluiting te hebben! Vanwege mijn overgewicht was het advies om in het ziekenhuis te bevallen, dus we moesten als de sodemieter een taxi in. Om de paar minuten lag ik dubbel van de krampen. De trap af, strompelend langs het terras onder ons huis … En ja, het terras zat vol. Niet aan denken, May, niet aan denken … De taxichauffeur keek wat beduusd toen ik kermend aan de taxideur hing. Ik voelde toen voor het eerst persdrang en die shit is echt next level. Ik zou toch niet in de taxi gaan bevallen, he?

De rit naar het ziekenhuis duurde voor mijn gevoel eeuwig. Achteraf hoorde ik van Stefano dat hij de chauffeur eigenlijk bij de lurven wilde grijpen omdat hij een omweg nam, maar dat hij zich rustig hield vanwege mij.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Ik kwam om 16.58 in mijn verloskamer in het OLVG aan. De verpleegster stelde voor dat ik zou gaan douchen. Leek me een topidee dus ik ging onder een hete douche. Ik voelde het hoofdje inmiddels continue tegen mijn punani ‘klappen’. Persdrang, persdrang … Ik heb Stefano’s arm kapot geknepen (sorry schat, I love you).

Een minuut of tien later was ook mijn verloskundige er. En die zei al snel: ‘Mayra, je moet nu naar het bed komen anders ga je onder de douche bevallen.’ Was het al zover dan? Ik keek naar het bed en ik vroeg me af hoe ik daar in vredesnaam moest komen, maar ik deed het … Eenmaal op bed bleek ik 10 centimeter ontsluiting te hebben. Het was 17.35 en ik mocht gaan persen.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Een vriendin had gezegd: ‘Als het een beetje gaat branden, dan ben je er bijna’. Nou echt, een beetje branden is een leugen. IN DE FIK stond mijn punani. Een ring of fire noemen ze dat. Door de brandende pijn voelde ik totaal niet wat ik aan het doen was. Maar dankzij de begeleiding van mijn verloskundige voelde ik even later gelukkig wel waar ik heen moest persen. Ineens zei ze streng: ‘Nog twee keer persen en dan moet ze eruit zijn, Mayra’.

Dan slaat de paniek je om de oren want dan denk je terug aan al die bevallingen die je op televisie hebt gezien waarbij artsen ineens moesten ingrijpen. Maar goed, ik wilde net weer gaan persen toen Stefano ineens zei: ‘Ik moet plassen’. WAT ZEG JE? ‘Je gaat het missen als je niet opschiet,’ zei de verloskundige meteen … Op wonderlijke wijze voelde ik even geen persdrang en toen Stefano weer terug was, lanceerde ik met mijn laatste wee Isameya de wereld in.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

BAM. Baby op mijn buik, en daar was ze dan. Isameya Yade, geboren op 16 juli 2017 om 17.47 uur. Ze plaste bijna direct over me heen. Denk dat ze even duidelijk wilde maken dat ik haar mama ben. Territoriaal much? Holy fuck ik ben moeder, dacht ik toen ze daar zo lag. Mijn punani voelde alsof ‘ie volledig was weggeblazen. Ik zat echt te wachten op iets als: ‘Je bent tot je onderrug uitgescheurd, je mooie pussy is verleden tijd’. Maar het tegenovergestelde bleek waar: ik had slecht twee kleine scheurtjes.

Ik zou het bijna vergeten, maar vervolgens moest de placenta er nog uit. Omdat de bevalling zo bizar snel was gegaan – en je lijf daar vaak een klap van krijgt – adviseerde de vk een shot oxytocine. Dat ding eruit persen, viel gelukkig mee en was zo gebeurd. Daarna moest ik gehecht worden. En ja, het cliché  is waar: dat wil je op dat moment echt niet. Gaat heen met je naald en draad is alles wat je kan denken. Verdovingsspray, my ass. Die shit werkt niet! Gelukkig hoefden er maar twee plekjes gehecht te worden, dus het was zo voorbij.

In de tussentijd werd Isameya gecheckt en aangekleed. Haar temperatuur was een 0,1 punt te laag maar als dit over een uurtje bijgetrokken zou zijn, mochten we naar huis. Naar huis?! Zo snel? De verpleegster zag mijn paniekhoofd en stelde voor even wat eten en drinken voor mij en Stefano te halen. ‘Wil je nog even liggen?’, zei ze? Ik knikte instemmend. Ik voelde me compleet wiebelig en overrompeld. Ongeveer anderhalf uur later ben ik gaan douchen en heb ik mezelf met de hulp van de verpleegkundige aangekleed. Verdomme wat was ik gesloopt.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Even later zat ik in een rolstoel met mijn kleine meisje op mijn schoot in een maxicosy. Ik reed langs de receptioniste van de bevalafdeling en die keek me verbaasd aan: ‘Ben je nu al klaar?’. Ik moest er zelf ook met mijn ogen van knipperen. Wat een trip zo’n bevalling. Het was 21.15 uur toen we thuis met haar op de bank zaten. En het enige wat ik kon denken was: What the hell just happened? Het was zo crazy snel gegaan. Maar ik besefte ook dat ik niet mocht klagen (en dat wilde ik ook niet), dit was pretty much een droombevalling.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Nu, een half jaar later, kijk ik met een goed gevoel terug op de bevalling. Het is grotendeels waar dat je de pijn vergeet, nou ja een klein beetje dan … En doordat het bij mij zo snel ging was het ook allemaal goed te behappen. Als je 24 uur zo bezig bent, dan is dat echt hels. Ik ben dus ook alleen maar heel dankbaar dat het bij mij op deze manier mocht gaan.

Nog een mooie sidenote ter afsluiting: Isameya werd precies een jaar nadat Stefano en ik elkaar hebben ontmoet geboren. De kleine meid heeft gevoel voor timing …

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Hoe was jouw bevalling? Of heb je jouw eerste keer nog in het vooruitzicht? Ben heel benieuwd naar jullie ervaringen!

Blijf stralen,

Mayra

Foto’s: Aline Bouma

 

 

27 Comments

  1. Oriana

    Mooi om je verhaal te lezen. Heel fijn en realistisch geschreven. Wat een ervaring en super dat het zo rap ging. Ik ben net 8 weken geleden bevallen en na 2 dagen flinke voorweeen en 20 uur weeën kreeg ik na 9 cm toch nog een spoed keizersnede wat ze echt niet willen bij een plussize lady maat 54. Maar alles is goed gekomen en mijn dochter Joy is gezond.

    • Fijn dat alles goed is gekomen! Thanks voor het delen en geniet lekker nu. En zorg goed voor jezelf <3

  2. Christy

    Mooi verhaal. Mijn bevalling duurde precies 24 uur. Geen ontsluiting. Wou thuis bevallen maar uiteindelijk toch naar het ziekenhuis en kreeg ik weeen opwekkers. Toen ging het snel. Ongelooflijk. Ik mocht gelukkig blijven slapen. Omdat het 2 uur in de nacht was. De pijn was ik vrijwel snel vergeten dus kan het nooit uitleggen aan andere toekomstige mama’s. Nog heel veel geluk met je prachtige familie. Geniet van jullie posts en stories.

    • Dank je wel, wat lief! Ja je vergeet het echt een beetje … heb wel gehoord dat het heftiger is met opwekkers. Jij ook veel geluk!

  3. Ramona

    Wat een prachtig verhaal!
    Je verteld je verhaal openlijk en neemt geen blad voor de mond.

    Veel geluk samen
    (Er is een leuk pakketje onderweg voor isameya)

  4. Nancy

    Mooi verhaal! Ik had 3 hel zwangerschappen en ook met 37 weken keizersnedes. Die ook allemaal gecompliceerd waren, en de laatste zelfs zo gecompliceerd dat ze 9 maanden later mijn buik weer hebben opengehaald en de baarmoeder incl. de hals en mond eruit hebben moeten halen. Ik had zo graag een keer natuurlijk willen bevallen! Dat je je kindje meteen ziet (bij de eerste zag ik haar pas na 3 dagen). Vind bevalingsverhalen altijd erg mooi om te lezen, en jij bent zo enorm goed met woorden. Het las heerlijk weg! En fijn dat het goed is gegaan en gekomen. Want wat een ontzettend om op te eten meisje heb je! Geniet ervan! Lieve groetjes een volger via ig.

    • Ahhh wat een lieve woorden. En wat heftig voor je, jeetje … kan me voorstellen dat het een grote teleurstelling is geweest dat die natuurlijke bevalling er niet is gekomen. Lijkt me heel moeilijk om je kindje dan pas na drie dagen te zien. Maar … je bent er nog en je drie kids ook, dat is toch het belangrijkste. <3

  5. Annemarie

    Ben net gestart met je te volgen en geniet er heel erg van! Je bent echt een heel mooi voorbeeld voor de groep mensen die ik wil volgen voor lichaamspositiviteit. Ik heb mijzelf voorgenomen heel veel van je te gaan leren en hoop op zo’n mooie en liefdevolle uitkomst zoals bij jou.

    • Ahhh wat een lieve woorden, dank je wel! Ik zal mijn best doen zoveel mogelijk tips met je te delen <3

  6. Martine

    Ik ken je niet persoonlijk, maar volg je al een tijd. Dank dat je je verhaal hebt gedeeld, daardoor voelde ik de behoefte om te reageren Fijn dat het zo snel en voorspoedig is gegaan! Jullie meisje is prachtig en ook al zo wijs voor haar leeftijd! Ik heb zelf 2 boys, van 7 en 3, en mijn bevallingen waren niet zoals die van jou haha! Eerste duurde 24 uur en eindigde met knip en tweede duurde na inleiden 1,5 dag en eindigde met sub totaal ruptuur… gelukkig heb ik het overleefd zullen we maar zeggen! Geniet van je mooie meisje en blijf de mooie dingen posten zoals je doet! Liefs

    • Hahahaha ja het is me er eentje! Jeetje, ja dat is heel anders … hopelijk ben je uiteindelijk goed hersteld en compenseren de kids het bevallingsleed 😉

  7. Lindi

    Ik volg je al sinds vóór mijn zwangerschap. We waren op dezelfde dag uitgerekend, alleen werd mijn mooie dochter iets meer dan een week eerder op 1 juli geboren.

    Wat heb je het mooi opgeschreven. Nu ik zelf een bevalling heb meegemaakt vind ik bevallingsverhalen nog mooier. De weeën begonnen bij mij om twee uur ’s nachts en om negen uur ’s ochtends is onze mooie dochter Frederique geboren. Precies wat je zegt, je punani staat gewoon in de fik. Als je thuis komt weet je ff niet wat er allemaal gebeurt is.

  8. Katja

    Prachtige en meest ideale bevalling en vooral voor een eerste, super goed gedaan. Ik heb zo een bevalling bij mijn tweede gehad en omdat het zo snel ging had ik daarna wel moeite met het verwerken ervan.

    • Ja ik herken dat wel … Heb soms sowieso het idee dat ik nog aan het verwerken ben dat ik zwanger ben, maar ze is gewoon al een half jaar!

  9. Daphne

    Wat een mooi bevallingsverhaal! Ik kan me wel voorstellen dat je onwijs overrompeld was omdat het zo ontzettend snel is gegaan… Ik moet wel toegeven dat ik een beetje jaloers op je ben na een bevalling van 54 uur en een uiteindelijke kunstverlossing

    • Ohhhh jeetje wat heftig! Kan me voorstellen dat het na zoveel uur heel teleurstellend is als het dan toch een kunstverlossing wordt. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om je kleintje <3

      • Daphne

        Dat is absoluut waar en mijn kleine man maakt alles weer helemaal goed! Ik hoop dat ik over een half jaar toch ook net zo positief als jij terug kan kijken op deze pittige bevalling 🙂

  10. Wat een mooi beschreven bevalling en zo herkenbaar. Wij kennen elkaar niet maar word altijd zo blij van jouw Posts op Instagram. Je bent een mooi persoon.

  11. Chyrelle

    Mooi verhaal. Leuk geschreven. Ik heb gelachen, werd er ook heel happy van! Ik ben in maart 2016 bevallen. ‘Een bevalling uit het boekje’ zei mn vk en de kraamhulp en alle andere mensen die je bevalllingsverhaal van de vk nalezen. Well, een freaking dik boek. Bij mij duurde het precies 24 uur. Om 03:00 de lichte krampen en om 03:00 de volgende dag was hij er. Om 18:00 uur kwam de verloskundige, zat ik op 2cm, I was not amused. Om 22 uur moest en zou ik naar ziekenhuis, want in mn hoofd zou t dan wel gaan opschieten, toen had ik er 6, ging de goede kant op. Toen heb ik wat uurtjes in bad de weeen opgevangen, dat was fijn. Onder de douche was voor mij hel. Om 00:30 ging ik het bed op, zat ik op 8cm. En om 02:15 mocht ik gaan persen. Ik snap wat je zegt. Ik dacht ook dat alles weggeblazen was, maar gelukkig 3 hechtingen, met een naald die je inderdaad gewoon voelt. Nu heb ik een druktemaker van 10 maanden. En ja de pijn van weeen vergeet je, maar die druk op je anus als dat kind naar beneden zakt, zal ik nooit vergeten. NOOIT! Heel veel succes met je mooie, lieve Isameya en alle andere dingen die je doet. Xxx Chy

    • Whahahaha … als je het zo opschrijft, is het best te overzien … maar 24 uur lijkt me pittig ja … Dank je wel voor je lieve woorden . Hier ook een druktemaker. Ze kruipt al! Het gaat zo snel. Bizar. <3

  12. Jasmin

    Ah wat mooi en herkenbaar! Bij de eerste dacht ik dat ook bij de “begin weeën” “Nou als dit het is dan is het een eitje”. Bleek even later inderdaad andere koek. Eerste keer ging ontsluiting ook vrij snel, maar persen duurde 2,5 uur. Uiteindelijk ingeknipt en met tang mijn meisje eruit gehaald. En bij mijn tweede meisje ging het allemaal veeeeel soepeler (ondanks dat ze 4400 woog!). In bad bevallen na 18 minuten persen. Zooo fijn! En je kleintje voor t eerst ontmoeten is echt een MAGISCH moment ❤ Geniet van elkaar en jullie mooie vrolijke meid. Ze ziet er zo happy uit op de foto’s. Lijkt een heel tevreden meisje dat heel goed in dr vel zit

    • Ohhh ja als hier ooit nog een tweede komt, zou ik in bad ook een heel mooie ervaring vinden! Maar pfoe, 2,5 uur persen … looord have mercy. Dank voor je lieve woorden, het is een schatje inderdaad. Heel ondernemend. <3

  13. Nicole

    Mooi geschreven en een prachtige bevalling! Trotse mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*